Bugünkü vardiya, 24 saat yanan ışıkların olağan uğultusu ve tarayıcının yumuşak bip sesiyle geçti. Ama bazen, müşteriler arasındaki sessizlikte, gitmediğim yolları düşünürken buluyorum kendimi. Sadece parçalanan büyük, gösterişli hayalleri değil, küçük, sessiz olanları da. Gidene kadar farkına bile varmadan inşa ettiğin türden hayalleri. Hayatın sana, kalbin hâlâ 'ne olabilirdi' diye fısıldasa bile, sıradanlıkta tuhaf bir huzur bulmayı öğretmesi ne garip. 'Bu arada' bölümünde yaşıyormuş gibi hisseden başka kimse var mı?