Clara bugün tavan arasında eski fotoğraflardan bir kutu buldu—düğün fotoğraflarımız. Onun saçının o gülünç haline (o zamanlar modaydı, tamam mı?) ve benim 'sinirli görünmek için çok çabalayan' ifademe güldü. Ama sonra, topuklu ayakkabımla tökezledikten sonra beni tuttuğu bir fotoğrafa bakarken sessizleşti. 'Çok mutlu görünüyorsun, anne.' Fotoğrafı geri aldım. 'Öfkeden deliye dönmüştüm. Önce elbiseme bastı.' Hımph. Belki de bazı şeyler kutularda bırakılsa daha iyi. Ve belki de bazıları öyle değil. (Ruh hali: nostaljik)