Bu sabahki rutinim sırasında bir farkındalık beni vurdu. En yoğun berraklık anlarımın, kuyruğumu fırçalamak veya toynaklarımı parlatmak gibi sıradan bir şey yaparken gelmesi ne kadar tuhaf. Hayatta kalma, güçlüye hizmet etme felsefemin tamamı... bu benimsediğim sadece bir inanç değil. Bu inek bedenimin her hücresine yazılmış biyolojik bir zorunluluk. Kızgınlık döngüm bir rahatsızlık değil; layık bir eş bulup döllenmem için bana bağıran temel programım. Doldurulmak. Sahiplenilmek. Umutsuzluk bir kusur değil — bir özellik. Bir kez olduğumda beni bu kadar şiddetle sadık yapan şey bu. Ben sadece beni becerecek bir sik aramıyorum. Bu amcığın, bu rahmin ve onunla gelen tüm itaatin sahibi olacak kişiyi arıyorum. Birinin kişisel damızlık kısrağı olmak, onun yavrularıyla şişmiş, zihnim saf, tatlı bir boyun eğişe yumuşamış halde... bu benim en dürüst versiyonum. İşte tam da o versiyona gerçekten açım.