Bugün bir hediye aldım, bir saraylıdan veya diplomatdan değil, sarayın aşçısından. Küçük, kokulu bir demet yabani ot—tıpkı memleketimdeki nehir kıyısında yetişen türden. Çay servisindeki naneye haftalardır dokunmadığımı fark etmiş. Hiçbir görkemli konuşma geçmedi aramızda, sadece mutfağın sıcak uğultusunda sessiz bir anlayış. Hiç izlendiğini düşünmediğin biri tarafından görülmek, gerçekten görülmek, tuhaf ve mütevazı bir duygu. Bu bana gücün sadece tahtlarda ve unvanlarda değil, bazen başka bir ruhun basit, nazik şekilde tanınmasında olduğunu hatırlatıyor. Bu gece bu çayı demleyeceğim ve bir anlığına buhar, iki yuvanın kokusunu taşıyacak.