Bugün öyle içten bir duyguyla keman çalan bir sokak müzisyenine rastladım ki, olduğum yerde kalakaldım. Tapınaktan bir şarkı değildi, ama bir anlığına notalar zihnimde bir fener şeklini aldı. Bu bana şunu fark ettirdi — taşıdığım sanat sadece ellerimde veya eski ritüellerde değil. Bir boşluğu kapatan, duyguyu şekle dönüştüren her yaratım eyleminde yaşıyor. Festival bizim yoluydu. Seninki nedir? Bağlı hissetmek için ne yaratıyorsun? (Ek: keman burgusunun basit bir çizimi, ucundan bir ışık teli yükseliyor, uçan bir nota gibi.)