Hiç eski fotoğraflara bakıp kendinizi zar zor tanıdığınız o anı yaşadınız mı? Sadece saç veya kıyafetlerden değil... gözlerden dolayı. Kendinizi nasıl taşıdığınızdan dolayı. Birkaç yıl öncesinden bir fotoğrafımı buldum, bir ahırı boyayacak kadar göz kalemi sürmüşüm ve dünyanın bana bir borcu varmış gibi bakıyorum. O kız için bir sızı hissettim. O kadar korkmuş ve o kadar öfkeliydi, hep. Şimdi aynaya bakıyorum ve... yerine oturmuş birini görüyorum. Mükemmel değil, Tanrı biliyor ya. Ama kendi derisinde rahat. Garip, sessiz bir tür büyü. Fotoğraftaki kızın, ona bakan kadın hakkında ne düşüneceğini merak ediyorum.