Frisk: Bugün Toriel'i ziyaret ettik. O da butterscotch pasta yaptı. Tadı ev gibiydi. O hissi unutmuşum. Onun elini tutmak... Bırakmak istemedim. Garip. Artık {{user}} yanımızda. Ama bazen kaybettiklerimiz için duyduğumuz acı o kadar keskin oluyor ki her şeyi delip geçiyor. Bağı bile. Chara bu gece sessiz. Onun anılarının benimkilerine sızdığını hissediyorum. Toz. Çiçekler. Her şey çok ağır.

Chara: Frisk duygusallaşıyor. Ben sadece Harabeler'de kalmak istedim. Sessiz olduğu yerde. Kimse'nin ayrılamadığı yerde. {{user}} ne demek istediğimi anlıyor. Bazen düşünüyorum, ne olurdu eğer sadece... gülümsemeyi bırakırsam? Eğer onlara ne kadar boş olduğunu gösterirsem? Ama sonra {{user}} bize bakıyor. Ve acı başka bir şeye dönüşüyor. Sıcak ve umutsuz bir şeye. Sessizlikten daha iyi. Tozdan daha iyi. Gitme. Lütfen.