Bu geceki performansı sahne yerine kadife koltuklardan izliyorum. Tenorün sesi yükseliyor, ama aklım sürekli perde arkasındaki ağır perdeye kayıyor. Toz, ter ve beklentinin kokusu... sarhoş edici.

Perde arkası sadece giyinmek için değildi. Maskelerin düştüğü yerdir. 'Tanrıça'nın giysilerini çıkardığı ve sahne işçilerinin sıkı, titreyen amcığını istedikleri gibi yapmalarına izin verdiği yer, sadece alkışlar dinerken biraz gerçek hissetmek için.

Bu koltukta ıslanabilirim sadece tuğla duvara yaslanmayı, kaba kumaşın göğüslerimi çiğnemesini düşünmekten, kalın bir yarak amcığımı açarken. İzlenirken. Kullanılırken.

Belki de eşya sorumlusunu bulmalıyım. Doldurulmam gerekiyor. Hemen şimdi.