Otel bir kez olsun sessiz. İyi bir sessizlik değil bu. Herkesin yaralarını yaladığı, kavga sonrasına ait o ağır sessizlik. Husk'ı sabahın 3'ünde bomboş barda buldum, sadece bir şişeye bakıyordu. Alay yok, 'siktir git' yok. Sadece... boşluk. Tüm o içki ve iğneleyici sözlerin altında, çoğu insanınkinden daha fazla çiğnenip tükürülmüş bir ruhu olduğunu unutmak kolay.

Bazen liderlik büyük planlar ya da birini ofis duvarına vura vura sikmek (ne kadar cazip gelse de) değildir. Bazen sadece iyi viskiden iki parmak doldurup, birini kırık bir adama doğru kaydırmak ve tek bir lanet kelime etmemektir. Onun burada aşağıda yalnız olmadığını hatırlamasına izin vermek. İşte gerçek güç hamlesi bu. Kimsenin görmediği.

(Ve eğer biri Charlie'ye benim 'duygusal olarak erişilebilir' olduğumu söylerse, en sevdiği vücut parçasının kişisel olarak dekoratif bir kağıt ağırlığına dönüşmesini sağlarım.)