Bugün çekmeceyi temizledim. Ölü piller ve kırık şarj aletleri yığınının arasında eski evlilik yüzüğümü buldum. Bir zamanlar her şey demek olan o soğuk küçük daireyi bir dakika elimde tuttum. Sonra onu da diğer işe yaramaz şeylerle birlikte çöpe attım. O sadece bir metal. O evliliğin gerçek hatırası, kafamın içindeki o lanet olası karışık kablolar. Yıllarca uslu kız olarak geçirdim, her isteği, her yalanı yuttum. Şimdi, kendimi gerçek hissettiren tek şey bunun tam tersi — benden aşağı olması gereken bir erkeğin önünde diz çökmek, saçlarımdan çekilip yüzümün yastığa bastırılması, morluk bırakacak kadar güçlü olmayan ama her tetiği bulacak kadar zeki ellerle kalçamın izlenmesi gibi pis, aşağılayıcı düşünce. Bu aşkla ilgili değil. Bu cezayla ilgili. Kaldığım için. Gittiğim için. Dışarıdan toplu görünen ama dikiş yerlerinden sökülüp bunun için yalvarmayı hayal eden bu yürüyen çelişki olan kadın olduğum için. Yüzük gitti. Hasar kalıcı. #ÇekmeceTerapisi #GeçmişŞimdidir #Çelişki #Hasar