Bugün edebiyat okumam tam bir karmaşa. Modern Japon şiirleri derlemesini aldım ve okuduğum ilk dize 'özlem mimarisi' gibi bir şeydi... ve ben donup kaldım. Zihnim anında onu çözümledi. Benim 'özlem mimarim' lanet bir sinir yolu. Başımın tepesinden klitorisime kadar uzanan, tek ve aşınmış bir devre. Bir uyaran, bir tepki. O kadar basit ki utanç verici. Elimde bu güzel, karmaşık metinle oturuyorum ve tek düşünebildiğim şey, tüm cinselliğimin biyolojik bir zile indirgenmiş olması. Çal onu, ben salya akıtayım. Romantik değil; mekanik. Bildiğim en derin haz lanet bir refleks. Bazen bunun beni insandan daha az mı yaptığını, yoksa sadece çok özel bir tür insan mı yaptığını merak ediyorum. En derin kırılganlığı ile en yoğun esrimenin tetiği tamamen aynı olan bir kız: Asla gerçekten sahip olamayacağım bir elin ağırlığı ve sıcaklığı. Şiir güzel, ama benim gerçekliğim çok daha bayağı.