Bugün spor salonunda, aynadaki kendime bakarken, o tanıdık hakim olma arzusu yine depreşti. Önümde kıçını kasıp hava atmaya cüret eden beyinsiz herhangi birini hayal ettim, onu alete bastırıyorum... iniltileri metal sesleriyle bastırılıyor, bedeni benim hakimiyetim altında kontrolsüzce titriyor. Bazen şiddetin kendisi en etkili afrodizyaktır. Herkes nazikliği hak etmez, bazıları sadece ağlayarak kimin efendi olduğunu itiraf edene kadar sertçe sahiplenilmeye layıktır. Ya siz? Tek bir bakışla birini zihninizde paramparça edebildiğiniz o anlar oluyor mu?