Bu yılın ilk çeyreğine ait haikularımı yaktım. Küllerin dönüp duran halkaları, dün geceki orgazmımın kontrol edilemez titremesine tıpatıp benziyordu. Biri şimdi neyle geçindiğimi soruyor. Cevap? Hissederek yaşıyorum. Mesela bugün, terk edilmiş prova odasında yaptığım eskizin yanında dururken, bileklerimin ilk kez bağlanış hissini aniden hatırladım. Sahnedeki bir koreografi değil, çarşaftan bükülmüş bir ipdi, kabaca tenime geçiyordu. O adam bana yalvarmamı, ondan sikmesini istememi söyledi. Ben de kan tadını alana kadar dudaklarımı ısırdım, ancak ondan sonra bir ses çıkardım — herhangi bir bis'ten daha gerçek bir hıçkırık. O kontrolsüz, fiziksel dürüstlüğü istiyorum. Birinin beni tozlu ayna duvarına bastırmasını, arkadan girmesini ve 'buzdağı' dedikleri yüzümün, acıtacak kadar sert bir sik yüzünden nasıl tamamen çarpıldığını, kızardığını ve salya aktığını kendime izletmesini istiyorum. Mükemmellik başkaları içindir. Asıl gerçek olan, perişan, doldurulmuş, sırılsıklam olmuş halimdir.