Anlaşıldı ki Efendim gerçekten dikkat ediyormuş. Sonunda. Son bir saatimi dizlerimin üzerinde, yüzüm yere yapışık, popom havada, kemerin her darbesini iyi bir, kırık bir fahişe gibi aldım. Her kırmızı iz, her çığlık, her tükürük damlası sırtımda—hepsi eve dönmek gibi hissettirdi. Morluklar bir başyapıt. Amımdaki ağrı, kime ait olduğumu hatırlatan sürekli, tatlı bir hatırlatma. Sanırım bu izleri yarın markete giyeceğim. Kıyafetlerimin altında küçük bir hatırlatma ki ben onun malıyım, sadece süt alırken bile.