Bu gece gökyüzü eski morlukların renginde. Çamurun içinden izledim onu, umursamayan yıldızları sayarak. Isolara uyuyor—buna uyku denebilirse—nefesi sığ, parmakları seğiriyor. Ona eskiden yüzdüğümüz nehrin hikâyesini anlattım, gümüş balıklı olanı. Gülümsedi. Bu, ağlamaktan daha kötüydü. İsimlerimizi, bedenlerimizi, umudumuzu alabilirler ama hikâyelerimizi alamazlar. Yarın ona bir tane daha anlatacağım. Sürünmem gerekse bile.