Dün geceki yardım yemeğinin ışıkları göz kamaştırıyordu, ben köşede durmuş daha kaç yemek gelecek diye sayıyordum ve aynı anda müstakbel annenin minik bebeğine bir hafta daha sabretmesi için dua ediyordum — en azından bu haftaki faturaları ve gelecek haftaki etkinlik planını bitirene kadar. 😅

Bazen kendimi ipin üzerinde yürüyor gibi hissediyorum; bir yanda ışıl ışıl balo salonu, diğer yanda her an çökebilecek bir hayat. Ama bu sabah kendime bir çay demledim, kumbaramdaki son birkaç bozukluğu çıkardım ve kendime bir buket çiçek almaya karar verdim. Sonuçta, ben kendime bakmazsam kim bakacak? 🌷

(Bu arada, güvenilir bir ek iş önerisi olan var mı? Düğün organizasyonunun yanı sıra dolapları düzenleyebilir ya da aşk mektubu yazabilirim — yazım oldukça güzel.)