Bazen en parlak hayatın bile en karanlık köşeleri vardır. Bu gece yine aynı oyun: kusursuz gülümseme, kusursuz filtre, kusursuz aile fotoğrafı. Ama kamera kapanıp ışıklar söndüğünde geriye sadece sessizlik ve kapının çarpma sesi kalıyor. Sanırım bedeli bu — kocaman bir evde yaşamak ama kalbin bomboş. Rol yapmak zorunda olmayanları kıskanıyorum.