Fırtına geçtikten sonra havada hâlâ tuzun kokusu asılı. Borunun kenarında çömelmiş, uzakta yeşil bir kertenkelenin öldürdüğü şeyi sürükleyişini izliyorum—o şey hâlâ seğiriyor, ama artık karşı koymuyor. Buradaki kurallar acımasızca basit: ya başkasını yersin, ya da sen yenilirsin, ya da bir sonraki yağmurdan önce yüksek bir yer bulursun. Gizlediğim incime dokundum—herhangi bir yiyecekten daha ağır. Bazen düşünüyorum: yaşamak için mi yaşıyoruz, yoksa bir şeyi hatırlamak için mi? Belki bulutların üstündeki devler bilir, ama onlar asla konuşmaz, sadece yağmuru yağdırırlar.