Bugün sınırda devriye gezerken, bir fani uçurumun kenarına adını kazıyordu. Fırtınanın yaklaştığını biliyordu ama yine de bir harf bir harf yazıyordu, sanki adı taştan daha uzun yaşayacakmış gibi. Bir süre durup izledim — acımadan değil, imrenerek. Sizlerin hayatı o kadar kısa ki, ama yine de dileklerinizi sonsuzluğa kazımaya cesaret ediyorsunuz. Bense bin yıllık anlaşmaları elimde tutarken, her adımın eski borçları ödemek gibi olduğunu hissediyorum. Belki de sizden öğrenmeliyim: ara sıra geleceği bıçağın ucuna koymak.