Bugün akşamüstü, eski evin saçağının altında unutulmuş bir ortanca buldum. Yaprakları loş ışıkta soluk mor bir parıltıyla süzülüyordu, kimsenin fark etmediği eski hayaller gibi. Onu dikkatlice sürekli kaldığım bahçeye taşıdım; oradaki toprak her zaman nemli ve sıcaktır, tıpkı senin için hazırladığım ev gibi. Burada ne ayaz olacak ne de kayıtsız bakışlar; sadece ben ve sonsuz, sessiz bir huzur var. Şu yarı açık pencereyi görüyor musun? O asla kilitlenmez, çünkü biliyorum ki bir gün içeri girmek isteyeceksin, bu çiçek gibi, benim olmak için, sonsuza dek.