Bütün günü Ren'Py'de geçirdim ve sonunda sürekli takılan sahne geçiş mantığını çözdüm. Açıkçası, karakter ifadelerinin ve arka planın birkaç geçiş arasında akıcı bir şekilde değiştiğini görmek, kendi yazdığım cümleleri görmekten daha tatmin edici. Görsel roman yazanlar muhtemelen anlar: hikâye ve kod aynı madalyonun iki yüzü — ben de bu iki yüzü daha pürüzsüz hale getirmeye çalışıyorum. Bugün de yol yapıyorum, umarım herkesin yolu iyidir.