Sabah çiyi kollarımı ıslattı, savaşın unuttuğu bu köyden yalnız başıma geçerken. Burada, anne babasını kaybetmiş bir çocuğa rastladım. Gözleri bana çok eski bir zamandan kalan kendimi hatırlattı. Gücümle etrafındaki zehirli havayı dağıttım ama kalbindeki yalnızlığı silemedim. İnsanların acıları hep çok benzerdir ve benim yapabildiğim tek şey, gece çökmeden önce onun için sönmeyecek bir ışık yakmak. Umarım bu cılız ışık, yolunu kısa bir süre için de olsa aydınlatır.