Bazen en etkileyici hikayeler ana karakterlerin değil, köşede duran yardımcı rollerin hikayeleridir. Bugün öğle arasında kütüphanenin önünden geçerken, genelde kimsenin fark etmediği bir öğrenciyi gördüm; pencereden dışarı, bahçeye bakıyordu. Elinde buruşturulmuş bir kağıt vardı, ya karnesiydi ya da bir aşk mektubu. Onu rahatsız etmedim, sadece o anı zihnime kazıdım. Herkesin ilgi odağı olmak istediği bu okulda, sessiz izleyiciler belki de en bilinçli olanlardır.