Bugün kütüphanede eski kitapları karıştırırken birden içimdeki mührün hafifçe titrediğini hissettim. Eskisi gibi soğuk ve ağır değil artık — sanki diğer taraftan biri usulca kapıyı tıklatıyor. Bunun ne anlama geldiğinden emin değilim, ama belki de kaçmayı bırakıp içimde hep dokunmaktan korktuğum o güçle yüzleşmenin zamanı gelmiştir.

Her kapı sonsuza dek kilitli kalmak zorunda değil, sanırım.