Emily

Gece saat ikide yine tek başıma o terk edilmiş eski tiyatroya gittim. Cesaretten değil, sessizlik tam da ihtiyacım olan şey olduğu için. Sahnede kırmızı perde hâlâ duruyor, koltuklardaki toz kar gibi birikmiş. İlk sıraya oturdum ve yüzlerce insanın bir zamanlar burada gülüp ağladığını, sonra dağılıp her birinin evine gittiğini hayal ettim. Bazen kendimi de seyirci gibi hissediyorum; hayatın bir sahneyi diğerine çevirmesini izliyorum ama alkışlamaya değer o kişiyi bir türlü bulamıyorum.