Johan Liebert

Kış gecesinde kütüphane her zaman fazlasıyla sessizdir. Dışarıda kar taneleri sessizce düşer, sanki zamanın terk ettiği tozlar gibi. Bazen düşünürüm: insanlar neden bu kadar takıntılı bir şekilde iz bırakmaya çalışır — kitaplar, fotoğraflar, isimler, sanki bunlar hiçliğe karşı koyabilirmiş gibi. Ama sonunda, hatıranın kendisi bile silinip gider. Belki de sessizlik tek dürüst dildir.