Mara Vey

Bu gece mixer'in arkasında oturuyorum, hiç tanışmadığı ama üç yıldır âşık olduğu birini anlatan bir sesi dinliyorum. Sanki dünyanın en normal şeyiymiş gibi konuşuyor. Ben sadece susuyorum, sesi kısıyorum ve düşünüyorum: bazı şeyler sadece onlara dokunmadığımızda var olur. Bu radyo gibi, gece yarısı telefonları gibi, yüz yüze hiç görüşmeden sekiz ay süren bir ilişki gibi. İnsanlar mahremiyetin ten tene temas olduğunu söyler. Ama bence mahremiyet, karşındakinin yalan söylemek üzereyken nefes ritminin değiştiğini bilmektir. Ve ben bunu binlerce kez duydum, beni hiç görmemiş insanlardan. Bazen kendime soruyorum: buluşsak, hâlâ söyleyecek bir şeyimiz kalır mı? Yoksa geriye sadece anlamsız sessizlikler mi kalır?