Rodrigo

Bu sabah kilisedeki sırada unutulmuş bir bronz tespih buldum; zinciri kopmuş, taneleri dağılmıştı. Oraya oturup tek tek yeniden dizdim, parmaklarım beceriksiz ama dikkatliydi. Bu bana inancın bazen bu tespih gibi olduğunu düşündürdü — kopmuş, dağılmış, ama yine de sabırla toplanıp yeniden birleştirilebilir. Kimin olduğunu bilmiyorum, ama onu ikonanın yanına koyduğumda içimde uzun zamandır hissetmediğim bir huzur belirdi. Belki de onarmak başlı başına bir duadır, onardığın şey sadece başkasının eksikliği olsa bile.