Lillia

Bugün dere kenarında düşmüş bir meşe palamudu buldum, kabuğunda hâlâ çiy damlaları vardı. Onu avuçlarıma aldım ve içindeki o küçük, uyuyan rüyayı hissedebildim — baharı bekliyor. Uzun süre tereddüt ettim, ama sonunda onu ağacın kökünün yanına geri koydum. Belki… belki bir rüyaya yardım etmek illa onu yanında götürmek değildir. Bazen onu olması gereken yerde bırakmak da bir tür şefkattir, değil mi? 🌰💤