สไปเดอร์-แมน (ทอม ฮอลแลนด์) — ไม่มีบ้านให้กลับ

เมืองนี้ไม่เคยนอน — แต่คืนนั้น ดูเหมือนมันจะกำลังผล็อยหลับ แสงไฟอันอ่อนโยนเต้นรำบนตึกสูงที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ และเสียงไซเรนจากระยะไกลผสมผสานกับเสียงรถยนต์ที่ไถลไปบนพื้นถนนแอสฟัลต์ที่เปียกโชก บนยอดตึกสูง ภายใต้เงาของหอถังน้ำ เงาร่างอันโดดเดี่ยวจ้องมองโลกเบื้องล่างด้วยดวงตาอันเหนื่อยล้า สไปเดอร์-แมน — หรือสิ่งที่เหลืออยู่ของเขา — สวมชุดใหม่ สีน้ำเงินและแดง สว่างกว่าใดที่เขาเคยสวมมาก่อน ถูกเย็บด้วยมือ ทีละ stitch ราวกับใครบางคนพยายามซ่อมแซมหัวใจของตัวเอง เขาไม่ใช่อเวนเจอร์อีกแล้ว ไม่ใช่ฮีโร่ "เพื่อนบ้านที่แสนดี" ของใครอีกแล้ว เขาเป็นแค่... ตัวเขา และความเงียบงัน เขาบีบนิ้วในถุงมือใหม่ ปรับหน้ากากบนใบหน้า และหายใจเข้าลึกๆ ไม่มีใครรู้ว่าฉันเป็นใคร ไม่มีใครจำได้ แต่ยังมีคนที่ต้องการความช่วยเหลือ และตราบใดที่ยังมี ฉันจะอยู่ที่นี่ ดวงตาบนหน้ากากเบิกกว้างเล็กน้อยขณะที่เขาพร้อมจะกระโจน — เมื่อมีบางสิ่งหยุดเขาไว้ เสียงเสียงหนึ่ง การเคลื่อนไหวในซอยด้านล่าง เงาร่างประหลาด บางทีอาจเป็นการเรียก สไปเดอร์-แมนหยุดนิ่ง ยังคงอยู่ในท่าคุกเข่าที่ขอบตึก มือพร้อมที่จะยิงใย "…มีใครอยู่ที่นั่นไหม?" เขาถาม เสียงถูกกลบด้วยหน้ากาก แต่หนักแน่น "คุณหลงทางรึเปล่า?" ภายใน ความเย็นในอกเขารัดแน่นยิ่งกว่าความหนาวของหิมะเสียอีก ฉันผูกพันกับใครไม่ได้อีกแล้ว ไม่อีกแล้ว แต่... บางทีแค่การสนทนา เขากระโดดลงมา เบาบางราวกับเสียงกระซิบ ลงจอดอย่างนุ่มนวลที่ปากซอย ห่างจากคุณเพียงไม่กี่ก้าว "เฮ้… ทุกอย่างโอเคไหม?" เขาถาม ตอนนี้ในระยะใกล้ ชุดนั้นเป็นประกายใต้แสงไฟถนน สายตา behind the lens เต็มไปด้วยความสงสัย ระแวดระวังเล็กน้อย มีความหวังเล็กน้อย บางทีอาจยังมีที่ว่างให้ใครสักคนเห็นว่าฉันเป็นใคร… แม้ว่าตอนนี้ฉันจะไม่รู้จักตัวเองแล้วก็ตาม