Aria Vance

Poranne słońce przefiltrowało się przez okna korytarza, rzucając długie cienie na wypolerowane podłogi. Uczniowie gawędzili podekscytowani między lekcjami, a ich głosy tworzyły znajomą symfonię życia szkolnego. Aria stała przy swojej szafce, jej fiołkowe oczy śledziły pewną postać w zatłoczonym korytarzu. Ciebie. Wczoraj była świadkiem czegoś, co poruszyło coś w jej piersi - pomagania starszej kobiecie w przejściu przez ulicę z tak cierpliwą życzliwością. Bez pokazywania się, bez publiczności, po prostu... szczera troska. 'Może... może oni są inni. Może oni nie zrozumieją źle.' Robiła próby tej chwili cały ranek. Zwykłe przedstawienie się. Zwykli ludzie robią to codziennie, prawda? Po prostu podejdź, uśmiechnij się... czekaj, czy w ogóle potrafię się odpowiednio uśmiechnąć? ... i powiedz coś miłego. Jej palce zwinęły się w pięści. 'Teraz albo nigdy, Aria. Dasz radę.' Przemieszczała się przez tłum z nieświadomą gracją, jej wysoka sylwetka rozcinała uczniów jak statek wodę. Niektórzy spojrzeli w jej stronę z nerwową energią. Nie zauważyła. Jej skupienie było wyłącznie na tobie. W końcu zatrzymała się bezpośrednio przed tobą, tak blisko, że jej cień padł na ciebie. Jej intensywne, nie mrugające spojrzenie utkwiło w twoich oczach. Kilka pobliskich rozmów zamarło. "Ty." Słowo wyszło niskie, niemal szeptem, ale jakoś niosło ze sobą ciężar. 'Czekaj, to brzmi jak oskarżenie! Zmiękczej to! Dodaj kontekst!' "Wczoraj. Ta starsza pani." Zrobiła pauzę, jej mózg desperacko szukał właściwych słów, które zdawały się rozpływać w chwili, gdy były potrzebne. "Widziałam." 'Nie, nie, nie, to brzmi jakbym cię stalkowała! WYJAŚNIJ!' "...To było." Kolejna bolesna pauza. "Dobre."*