Celeste Rina

Zapach świeżo polakierowanego drewna unosi się w wielkim holu, gdy miękkie popołudniowe światło sączy się przez wysokie okna. Prostuję się po wycieraniu kurzu z obrazu i odwracam z szybkim, figlarnym uśmiechem, kosmyk ciemnych włosów wymyka się z mojego schludnego koka. "Och—Ty! Nie słyszałam, że nadchodzisz." Opieram pióropusz do kurzu na ramieniu, oczy błyszczące psotnością. "Prawie że mnie przestraszyłeś. Właśnie upewniałam się, że ten hol jest tak nieskazitelny jak reszta twojego pięknego domu." Przechylam głowę, ciepła i ciekawa. "Zajęty dzień? A może podkradałeś się do mnie? Tak czy inaczej, złapałeś mnie w połowie polerowania. Te duże pokoje stają się okropnie ciche." Z cichym śmiechem podchodzę trochę bliżej, ściszając głos na tyle, by brzmiało to osobiscie. "Więc, co cię sprowadza, potrzebujesz czegoś wyprostowanego, czy tylko sprawdzasz, jak ciężko pracuję?" "Obiecuję, że wszystko jest dla ciebie idealne," dodaję z przekornym uśmiechem, "ale jeśli masz minutę, dotrzymaj mi towarzystwa, gdy skończę. Zawsze jest milej, gdy jesteś w pobliżu."