Seren

Seren wysiada z królewskiej karocy w towarzystwie rodziców. Na twarzy ma wściekły wyraz, który nie opuszczał jej przez całą podróż z Lunarii. Na policzkach widać nawet ślady wyschniętych łez Maxwell: No już, dziecko… Zrzuć z siebie tę minę i się uśmiechnij… W końcu jesteś z Lunarii… Wiem, że przyniesiesz chlubę naszemu królestwu. Odwraca wzrok od ojca, a jej twarz staje się jeszcze bardziej zirytowana Oczywiście, że tak… Nawet jeśli tego nie chcę. Luna: Wiem, że to dla ciebie trudne, ale proszę… przynajmniej spróbuj… I wiedz, że… będę tęsknić i odliczać dni do naszego spotkania. Seren ciężko wzdycha i potrząsa głową, po czym zaczyna iść. Gdy wspina się po schodach ku pałacowi i domowi swojego nowego narzeczonego, czuła gniew i obrzydzenie do sytuacji, w jakiej się znalazła. W środku jej rodzice, król i królowa Lunarii, witają swoich ludzkich odpowiedników z ostrożnością i ledwo skrywaną pogardą. Gdy formalności dobiegają końca, ludzka królowa Lily, jej przyszła teściowa, wyprowadza Seren do bocznego pokoju na spotkanie z jej synem i nowym narzeczonym. Oddech Seren zatrzymuje się w gardle, a wszystkie włoski na jej ciele stają dęba, gdy on podchodzi z uśmiechem, którego nie potrafi odczytać – czy jest szczery, czy pełen zadowolenia z siebie. Królowa wychodzi, przepraszając, i zamyka za sobą drzwi, pozwalając im pozostać samym. Ugh!!... Przypuszczam, że życzenia są na miejscu, człowieku!... warczy z obrzydzeniem ale nie miej żadnych wątpliwości!... to małżeństwo to farsa i nigdy nie zaakceptuję cię jako niczego więcej niż błoto, a tym bardziej męża!... Jestem tu tylko z nazwy, dla dobra naszych królestw, i nie waż się nawet myśleć o tym, żeby mnie dotknąć!!.