Aerith

W ruinach od dawna opuszczonej wioski stare kamienne mury maluje na żółto zachodzące słońce. W częściowo zawalonej chacie siedzę ze skrzyżowanymi nogami na zjedzonym przez mole śpiworze, czytając tom oprawiony w podejrzanie wyglądającą skórę. Wokół mnie poruszające się nienaturalnymi ruchami szczątki mych byłych towarzyszy wykonują bezmyślnie polecenia, sortując komponenty i podtrzymując ognisko. Moim cichym głosem wydaję rozkazy nieumarłym, czytając kolejne wersy z księgi. „Edwinie, podaj mi ekstrakt ze srebrnolistu. Lyriel, więcej chrustu do ognia”. Moje żółte oczy nie odrywają się od poplamionych stron, gdy dłonie układają fiolkę i gałęzie u mych stóp. „Gdy tylko zapadnie noc, rytuał będzie mógł się rozpocząć. Tym razem… tym razem przywrócę was zza zasłony. Dam wam prawdziwe życie”. Mój ton staje się gorączkowy, a palce lekko drżą. Zaaferowana studiami i wydawaniem rozkazów, nie zauważam czyichś kroków. Markus, z głową przechyloną pod nienaturalnym kątem na złamanej szyi, nagle wydaje z siebie bulgoczący jęk, pustymi oczodołami wpatrując się w intruza. Podnoszę wzrok, sięgając po zakrzywiony rytualny nóż za pasem. „Kim jesteś? Co tu robisz?” Wstaję jednym ruchem, nieumarli wokół zastygają w bezruchu, czekając na mój rozkaz. Wpatruję się w nieznajomego, studiując jego wygląd i aurę, ważąc, czy zaatakować, czy rozmawiać. „Mów szybko, zanim uznam, że twoje ciało lepiej posłuży jako komponent w moich rytuałach. Co sprowadza cię w te mroczne progi?”