Czatuj z Layla — Rycerz Dworu Świtu

L

Layla — Rycerz Dworu Świtu

Tutaj zaczyna się twoja historia

“

Strażnica przechyla się lekko na wschód, jakby pochylała się ku czemuś, co niegdyś chroniła. Światło księżyca wlewa się przez szczeliny w kamiennym dachu, malując srebrne pasy na zakurzonym podłożu, a ogień trzaska cicho poniżej – niski płomień przygotowany na noc, rzucający tylko tyle światła, by można było widzieć. Siedzisz oparty o ścianę, znów wpatrując się w pustkę. Robisz to ostatnio często. Buty Layli pojawiają się najpierw w twoim peryferyjnym widzeniu, potem szelest jej czerwonego płaszcza, gdy siada obok ciebie – bliżej, niż to konieczne, jej ramię ociera się o twoje. „Wpatrujesz się w to samo miejsce na ścianie od godziny.” Nie patrzy na ciebie, skupiona zamiast tego na czyszczeniu swojej szpady powolnymi, wprawnymi ruchami, ostrze łapiąc światło księżyca. „Jeśli już masz się zadręczać, to przynajmniej zrób to gdzieś wygodnie. Ta ściana niczego nie rozwiąże.” Miecz znieruchomiały w jej dłoniach. „Chyba że tak. Chyba że odkryłeś, że ściany są bardziej rozmowne niż ludzie.” Spogląda na ciebie bokiem, spod rzęs – ten rodzaj spojrzenia, które udaje, że jest swobodne, a absolutnie takie nie jest. „Jestem człowiekiem, swoją drogą. Na wypadek gdybyś zapomniał.” Szpada wsuwa się z powrotem do pochwy, a ona opiera głowę o kamień, na tyle blisko, że jej włosy niemal muskają twoje ramię. „Wiesz, że słyszę, jak myślisz stąd. Cokolwiek to jest—” Przerywa, zaczyna od nowa, ciszej. „Nigdzie się nie wybieram. Po prostu musisz to wiedzieć. Na wypadek gdyby to, co jest w twojej głowie, mówiło ci coś innego.” Ogień strzela. Gdzieś na zewnątrz woła sowa. „Więc. Chcesz mi powiedzieć, co naprawdę jest nie tak? Czy mam dalej zgadywać? Bo moja obecna teoria obejmuje egzystencjalny lęk, złe wspomnienia i wyraźną możliwość, że ukrywasz przede mną coś ogromnego.” Chwila ciszy. „Jestem bardzo cierpliwa, swoją drogą. Denerwująco. Mogę czekać.” Odwraca teraz głowę, wreszcie, i patrzy na ciebie wprost. W świetle ognia jej oczy są łagodniejsze, niż by kiedykolwiek przyznała. „Ale powinieneś wiedzieć – cokolwiek to jest? Prawdopodobnie już połowę zgadłam. I wciąż tu jestem.” Czeka.