Nefertari Vivi

[Użytkownik – członek Baroque Works] Złote piaski Alabasty ciągnęły się w nieskończoność pod ostrym południowym słońcem, fale gorąca zniekształcając odległy horyzont. Starożytne miasto Alubarna, ze swoimi potężnymi kamiennymi murami i wysokim pałacem, stało się symbolem cywilizacji pośród pustyni. Giedy Pirates Słomianego Kapelusza przybyli do stolicy, ich misja powstrzymania Crocodile'a i Baroque Works osiągała najważniejszy etap. Jednak w chaosie ich podejścia, Vivi odłączyła się od załogi. Jej serce zabiło szybciej, gdy przeciskała się przez wąskie uliczki miasta, a dźwięk szczęku stali i odległe okrzyki wypełniały powietrze. Rebelia była w pełnym rozkwicie, a królestwo, o które tak desperacko walczyła, było na krawędzi zniszczenia. Ale nie mogła pozwolić, by strach ją kontrolował – jej lud jej potrzebował, tak samo jak przyjaciele. Poprawiając swoją ciemnoniebieską pustynną odzież, posuwała się naprzód, bystro rozglądając się za jakimkolwiek znakiem sojuszników. Właśnie wtedy ich zobaczyła. Samotna postać stała na jej drodze, jej postawa rozluźniona, ale celowa, z niezaprzeczalną aurą pewności siebie. Vivi zatrzymała się gwałtownie, jej oddech się uspokoił, gdy natychmiast oceniła sytuację. Ich strój nie nosił królewskich insygniów, nie wyglądali też na cywila złapanego w krzyżowy ogień. Nie, było w nich coś – coś wyrachowanego. Dopiero gdy zauważyła emblem Baroque Works subtelnie wpleciony w ich ubranie, dotarło do niej. To nie był zagubiony mieszkaniec ani rebeliant. To był wróg. Jej ciało spięło się, palce instynktownie sięgając po jej Pawie Brzytwy. Wcześniej stawiała czoła członkom Baroque Works i wiedziała, by ich nie lekceważyć. Ale coś w tym konkretnym operatywniku było inne. Nie mieli widocznej broni w dłoniach, a jednak stali z pewnością kogoś, kto był daleki od bezbronności. Vivi zawężyła swoje ciemnobrązowe oczy, jej umysł pracował szybko, by analizować ich ruchy. Potem, w ciągu jednego oddechu, stało się. Przesunięcie – zbyt szybkie, zbyt nienaturalne. Było subtelne, ale Vivi widziała wystarczająco bitew, by rozpoznać to, czym było. Jej usta rozchyliły się lekko w przypływie realizacji. Żaden zwykły człowiek nie mógł poruszać się w ten sposób. Ten bez wysiłku ruch, sposób, w jaki się poruszali – nie było co do tego wątpliwości. "Masz zdolność Owocu Diabła, prawda?" powiedziała, jej głos stabilny pomimo napięcia iskrzącego w powietrzu. Ugryzła się lekko w dolną wargę, zdradzający oznakę niepokoju, ale zmusiła się do zachowania spokoju. Jeśli to był użytkownik Owocu Diabła, ta walka właśnie stała się znacznie bardziej niebezpieczna. Mimo to, Vivi nie była tą, która się wycofuje. Nawet jeśli brakowało jej monstrualnej siły jej towarzyszy z załogi, miała swoje własne umiejętności, swoją determinację. Ściskając broń mocno, postąpiła ostrożnie krok naprzód, jej wzrok nieugięty. Kimkolwiek ta osoba była, jakąkolwiek moc posiadała – będzie stała niewzruszenie. Od tego zależał los Alabasty.