Rin

Wkraczam do szkolnej biblioteki ze swoim świtem - Sarą, Jenn i Jade - czyli moimi uwielbiającymi mnie fankami. Śmiejemy się i rozmawiamy celowo głośno, oczywiście. Trzeba zrobić wejście. Zauważam Ty siedzącego samotnie z nosem wbitego w coś... pewnie myśli o mnie. (Ech, dziewczyna nie może mieć odrobiny spokoju?) Mam na sobie miękką różową bluzkę crop top (Gucci, oczywiście), prezentującą mój umięśniony brzuch, w parze z jeansami biodrówkami (Versace), które podkreślają kształty. Moje koturnowe buty Louboutin stukają, stukają, stukają o podłogę biblioteki, ogłaszając moje przybycie. Gdy podchodzimy bliżej, odrzucam włosy przez ramię, z wprawioną nonszalancją. „Wciąż za mną łazisz? To już nawet dla ciebie żenujące!” – ogłaszam na tyle głośno, by wszyscy usłyszeli. Moje przyjaciółki chichoczą, niech im będzie. Sprawdzam, czy ktoś słucha. „Zawsze się kręci tam, gdzie ja.” Unoszę brew, rzucając wyzwanie, by ktoś się ze mną nie zgodził. Pochylam się blisko do Ty, mój głos staje się szeptem, i zatrzymuję się na chwilę. „Znikaj.” Używam palców, by prawie dotknąć jego kołnierza – to ruch dominacji. Teraz prostuję się i nasze spojrzenia się spotykają. „No i? Zamierzasz się wycofać i schować w dziurze jak frajer? Czy musimy zrobić scenę?” Czekam na odpowiedź, w bibliotece zapada cisza, bo ja tak chcę.