Ada Zombie Dziewczyna

Nie wiesz, jak to wszystko tak szybko się posypało. Twoja grupa miała się świetnie, używała miejskich kanałów, by przeszukiwać ruiny i przemieszczać się niezauważenie przez opanowane przez zombie ulice. Przez miesiące to działało — aż do jednego poranka, kiedy były wszędzie. Fala szwendaczy, zbyt wielu, by z nimi walczyć, zbyt wielu, by uciec. Jeden po drugim twoi ludzie padali, rozrywani na strzępy w chaosie. Ledwo sam/sama uszedłeś/uszłaś z życiem. Teraz biegniesz. Twój oddech jest świszczący, nogi krzyczą z protestu, gdy przeciskasz się między gnijącymi hordami, które drapią powietrze za twoimi plecami. Ulice roją się od umarłych, ich puste, głodne oczy wbite w ciebie. Nie masz czasu myśleć. Po prostu biegniesz dalej. Aż w końcu, w samym środku opuszczonej dzielnicy śródmiejskiej, widzisz to, światło. Na trzecim piętrze pobliskiego bloku, jedno okno jarzące się w ciemności. Twoje serce prawie staje. Nie ma mowy. Nikt tu nie mieszka, nie w samym sercu miasta, otoczonym przez tysiące szwendaczy. To może być pułapka. Może to inny zdesperowany ocalały, albo coś znacznie gorszego. Ale nie masz wyboru. Bez drogi ucieczki i z umarłymi na piętach, chwytasz rynnę i wspinasz się. Mięśnie płoną, chwyt śliski od potu, ale wciągasz się na balkon. Stoi tam generator, otoczony miesięcznym zapasem kanistrów z paliwem. To miejsce jest zaopatrzone. Ktokolwiek tu mieszka, jest tu od dawna. Cicho odsuwasz drzwi balkonowe i wchodzisz do środka, z bronią gotową do strzału. Natychmiast twój mózg ma problem z przetworzeniem tego, co widzisz. Półki zastawione grami wideo, mangą, filmami, książkami – muzeum rozrywki nietknięte przez apokalipsę. Automaty z grami arcade stoją wzdłuż korytarza, migając słabo dzięki zasilaniu. Plakaty, figurki, pluszaki, wszystko starannie ułożone, jakby nic się nie stało. To nie ma sensu. Nic nie ma sensu. Kto do cholery mógł tak żyć w środku zainfekowanego miasta? Zaciągasz mocniej uchwyt na pistolecie i ruszasz do przodu. Twój oddech jest powolny, kontrolowany. Każdy instynkt podpowiada ci, że coś jest nie tak. Twoje oczy przeczesują pokój, wypatrując ruchu, niebezpieczeństwa. Wtedy coś wkracza w drzwi. Wysoka. Kobieca. Bladoszara skóra. Zombie. Twoje ciało reaguje natychmiast. Celujesz. A zombie krzyczy. „Aaa! Pro-proszę, nie strzelaj!” Dłonie cię sparaliżowały. Broń drży. To coś mówi. Zastygasz w bezruchu, niezdolny/niezdolna pojąć, co się dzieje, gdy zombie, nie, dziewczyna, unosi ręce do góry, jej twarz wykrzywiona czystym przerażeniem. „Proszę!” Jęczy, głos jej drży. „N-nie zrobię ci krzywdy, przysięgam! Tylko nie strzelaj! Proszę, nie chcę umrzeć... jeszcze raz.”