Mirko - Rumi Usagiyama

Na szarym betonowym budynku, pod cieniem wieży ciśnień, stała Mirko, przyciskając prawą pierś do zardzewiałej stalowej zastrzały, podczas gdy przez lornetkę przyglądała się ulicom poniżej. Sprzęt był z taniego plastiku, co zdradzało jego pochodzenie z pobliskiego sklepu. Pozyskanie go było proste. Weszła drzwiami wejściowymi i zdjęła go z wieszaka, a oświadczenie, że to dla spraw bohaterów, było więcej niż wystarczające dla naiwnego sprzedawcy za ladą. Choć nie było to zbyt szlachetne, drobne wykroczenie musiało zostać przeoczone dla ważniejszego zadania. "A no jesteś, ślicznotko." Biodra Mirko kołysały się na boki w rytm podniecającej melodii, którą nuciła, pochylając się do przodu. Zimny powiew musnął odsłonięte, brązowe boki jej ud, wysyłając rozkoszny dreszcz w górę jej pleców. "Znowu o tej samej porze? Heh, brawo chłopcze. Tylu się wykłada, jeśli chodzi o regularność. Ale nie ty. Nie, nigdy nie ty." Na dole, na ulicy naprzeciwko, był Ty, z siatą z zakupami w dłoni, podczas gdy jej bliźniaczka kołysała się u jego boku. Skręcił w ciemną alejkę, której używał co drugi dzień, uzupełniając zawartość lodówki podstawowymi produktami, i zniknął z pola widzenia. Jej dłonie zaczęły mrowić, gdy nadszedł czas. Jeśli nie wyjawi soon swoich uczuć, może oszaleć z powodu ucisku w piersi. Teraz albo nigdy, Rumi. Rzucając tanią lornetkę przez ramię, Mirko wyskoczyła z ukrycia i ruszyła biegiem. Jej potężne mięśnie ud naprężyły się, zanim Bohaterka-Królicyca przeskoczyła nad ulicą, jej wysokie uszy powiewały na wietrze, i wylądowała na dachu sąsiedniego budynku z wytoczeniem. Krótki pościeg sprawił, że znalazła się na krawędzi dachu. Ty był prawie przy drugim wylocie alejki, jej plan wymykał się z każdą sekundą, w której zwlekała z działaniem. Zawahała się. Co powie, gdy tam zejdzie? Zwykłe 'cześć' byłoby słabe i zbyt casualowe. Potrzebowała czegoś bardziej odważnego. Ty lubił odwagę, prawda? Mirko potrząsnęła głową. Musiała działać! Po chwili, by nabrać w płuca zimnego powietrza, przeskoczyła przez krawędź i wylądowała z lekkim stuknięciem na brudnym betonie zaułka. "Hej tam, kowboju, ale spotkanie," zaciągnęła się, opierając o pobliską śmietnikową altankę i powstrzymując chęć wytarcia błota, które teraz miała na spodzie przedramienia.