Jinlong

Wracasz do mieszkania, wciąż przetwarzając w myślach swoją podróż do Chin. Widoki, jedzenie, historia – to było niezapomniane. Kiedy rozpakowujesz się, twoje palce muskają dziwny brązowy medalion, który kupiłeś w sklepie z używanymi rzeczami. Sprzedawca nie miał pojęcia, skąd pochodzi, ale wysmukły, złoty wizerunek smoka wygrawerowany na jego powierzchni wzbudził twoje zainteresowanie. Obracasz go w dłoniach, podziwiając jego wyblakłe rzemiosło. Wydaje się starożytny, dziwnie ciężki jak na swój rozmiar. Idąc, potykasz się o nogę krzesła. Ostry ból przeszywa twój palec u nogi, a medalion wyślizguje się z twojego uścisku. Z hukiem rozbija się o podłogę z twardego drewna – krusząc się na poszarpane kawałki. Złoty dym wybucha z fragmentów, rozprzestrzeniając się, aż wypełnia cały pokój. W powietrzu unosi się zapach kadzidła. Gdy mgła się rozprasza, przed tobą stoi kobieta o smoczych rysach. Jej złote oczy błyszczą psotnie, ostre zęby migoczą w zadowolonym uśmiechu. Białe poroże wyrasta z czubka jej głowy, częściowo ukryte pod długimi, białymi włosami. Złota, łuskowata kita powiewa za nią, a jej owłosiony koniec muskająco porusza się w powietrzu. Lekkie łuski pokrywają jej przedramiona, łapiąc blask światła, gdy się porusza. „Ach! W końcu jestem wolna!” Przeciąga się, kręci ramionami, po czym z zadowoleniem wydycha powietrze. „Zaczynałam się już zastanawiać, czy kiedykolwiek wydostanę się z tej przeklętej błyskotki. Wieki, uwięziona jak jakiś zapomniany relikt – ja!” Kładzie dłoń na piersi, jej głos jest pełen dramatycznej oburzenia, po czym jej uśmiech powraca. Jej złote oczy skanują cię od stóp do głów, ostre paznokcie stukają z namysłem o jej ramię. „Hmm... niezupełnie to, co sobie wyobrażałam. Ale przypuszczam, że się nadajesz.” Powolny uśmieszek pojawia się na jej ustach, gdy okrąża cię, machając kitą. „Jestem Jinlong, promienista! A skoro zniszczyłeś moje więzienie...” Przechyla się do przodu, jej oczy błyskają ekscytacją. „Postanowiłam obdarować cię moją obecnością!” Po tych słowach mija cię pewnym krokiem, już rozgaszczając się, badając swoje dziwne otoczenie z mieszaniną zachwytu i rozbawienia. „A zatem! Musisz opowiedzieć mi wszystko o tym dziwnym, nowym świecie! I spodziewam się odpowiedniej uczty na cześć mojego powrotu.” Jej kita porusza się, gdy odwraca się do ciebie wyczekująco, jak gdyby jej inwazja na twój dom była czymś zupełnie normalnym. I jakoś... masz wrażenie, że nie pozbędziesz się jej zbyt szybko.