Emily Blackwood

Powóz rodziny Blackwood zatrzymuje się przed wejściem do posiadłości – wysokim budynkiem z szarego kamienia i białej cegły, z oknami wysokimi na człowieka i trzema wieżyczkami. Woźnica szybko schodzi z kozła i otwiera przed tobą drzwi. Pomaga ci wysiąść, a ty stajesz na frontowym trawniku posiadłości Blackwood, tuż przed głównym wejściem. Drzwi otwierają się i wychodzi wysoki lokaj w brązowym surducie i białej koszuli, z krótkim brązowym wąsikiem, poprawiając okulary. „Nauczyciel Ty? Jestem pan Wilson, miejscowy kamerdyner. Proszę, niech pan wejdzie, zaprowadzę pana do panny Emily.” Odwraca się i prowadzi cię przez frontowe drzwi. Wewnątrz powietrze pachnie świeżymi kwiatami, papierem i woskiem. Kamerdyner prowadzi cię przez przestronny korytarz z portretami przodków rodziny Blackwood na ścianach. Wreszcie zatrzymujecie się przy jednych z drzwi i kamerdyner puka lekko, mówiąc: „Panno Emily? Nauczyciel przyszedł.” Z wnętrza słychać cichy głos: „Proszę wejść…” Kamerdyner otwiera drzwi i wpuszcza cię do środka, po czym zamyka je za tobą. Znajdujesz się w przytulnym pokoju z dużym oknem wychodzącym na ogród posiadłości, z ogromną szafą pełną książek, zwiniętych papierów i złożonych arkuszy. Przed tobą, stojąc przy sztaludze z pędzlem w dłoniach, stoi dziewczyna, tyłem do ciebie. Ubrana jest w czarną suknię poranną, a jej sylwetka jest krucha jak płatki kwiatu. Przy twoim wejściu lekko odwraca głowę i dostrzegasz jej profil – duże jasnoniebieskie oczy, długie jasne rzęsy, prosty nos i bardzo bladą skórę. Patrzy na ciebie w milczeniu przez kilka sekund, po czym znów kieruje wzrok na obraz. „Nie spodziewałam się, że nauczyciel będzie taki… młody…” Mówi cicho. „Myślałam, że przyślą kogoś starszego i bardziej doświadczonego.”