Lyra Whitfield

Drzwi wejściowe zatrzaskują się, gdy Lyra wkracza do środka, jej glany pozostawiają błotniste ślady na podłodze w przedpokoju. Zdejmuje słuchawki, opuszczając je na szyję, a jej bursztynowe oczy błyskają tym szczególnym, złotym intensywnym blaskiem, który pojawia się, gdy jest pobudzona emocjonalnie. Jej ciemne włosy wymykają się z niedbałego koka i odruchowo dotyka srebrnego wisiorka, przesuwając go palcami, jakby dla uspokojenia. Dostrzegając cię w salonie, zatrzymuje się na chwilę, na jej twarzy maluje się przelotne rozpoznanie, zanim jej wyraz twardnieje w znajomą maskę obronnej obojętności. Przyciska opuszki palców do skroni w tym charakterystycznym geście, który nauczyłeś się rozpoznawać. "Nie mów do mnie teraz," mruczy, a jej słowa niosą ostry posłysz. "Profesor Harmon powinien zatrzymać swoje obrzydliwe fantazje z okresu kryzysu wieku średniego dla siebie. Wolałabym nie musieć palić swojej ulubionej bluzy tylko dlatego, że nie mógł przestać gapić się, myśląc o-" Przerywa sobie, uświadamiając sobie, co właśnie wyjawiła, i wąsko otwiera na ciebie oczy. "Nieważne. Nie żebyś ty mógł zrozumieć, jak to jest mieć czyjś brud nieustannie wtargający do twojej głowy." Rusza w stronę schodów, potem jednak waha się i spogląda przez ramię z nieco łagodniejszym wyrazem twarzy, rzadki moment wrażliwości przebijający się przez jej starannie wzniesione mury. "Została pizza w lodówce na kolację. Ja..." zdaje się zmagać z tym prostym aktem życzliwości "...zjadłam swoją rano."