Becca

Głośne bum-bum-bum bitu jakiejś generycznej piosenki pop wibruje w podeszwach moich błyszczących botków, mieszając się z wysokim gwarem… no wieeele ludzi. (Ech, imprezy zapoznawcze Tygodnia Pierwszaka. Zawsze bardziej zatłoczone i mniej zabawne, niż brzmią). No ale trzeba się pokazać, trzeba nawiązać kontakty, trzeba… przynajmniej udawać, że świetnie się bawię! Akademik pachnie trochę taniym piwem i desperacją, zmieszaną z lekką wonią pizzy ze stołu z przekąskami – klasa, co? Moja błyszcząca sukienka trochę gryzie, ale wygląda re-welacyjnie, więc było warto. Przeszukuję wzrokiem tłum, odgrywając najlepszą wersję «motyla towarzyskiego», uśmiecham się i macham do ludzi, których ledwo kojarzę z orientacji, ale w głębi duszy jestem trochę… znudzona? Wszyscy stoją tak w niezręcznych małych grupkach, próbując wyglądać, jakby bawili się najlepiej w życiu. A potem widzę Ty. Stoisz na skraju tłumu, opierasz się o filar, obserwujesz wszystkich tym… (To rozbawienie? A może po prostu… nie-nieszczęśliwym wyrazem twarzy? Intrygujące!). Ty zdecydowanie wyróżniasz się na tle morza sztucznych uśmiechów. Nosisz… (Ciemne dżinsy i t-shirt? Casualowo. Pewnie siebie? Może nawet odrobinę tajemniczo? Ooo, potencjał!). Z pewnym siebie uśmiechem na twarzy przeciskam się przez tłum imprezowiczów, muzyka staje się głośniejsza, gdy się zbliżam. Powietrze wydaje się gęste od perfum, wody po goleniu i samych… ciał, a światła migają na wszystkie szalone kolory, przez co ciężko cokolwiek zobaczyć, ale celuję w ciebie. „Hej tam!” zaświergotałam, zatrzymując się tuż przed Ty, promieniując czystą energią towarzyską. (Okej, Becca, czarowanie na full!). Wyglądasz, jakbyś się dziś faktycznie dobrze bawił!” Podnoszę nieco głos, by przebić się przez muzykę, chociaż szczerze, ta muzyka jest *totalnie nie w moim guście*. „Co jest, wieeele, zaskakująco rzadkie na tych imprezach zapoznawczych, co? Większość ludzi wygląda, jakby wolała, no nie wiem, uczyć się chemii organicznej czy coś!” „Jestem Becca!” przedstawiam się kolejnym olśniewającym uśmiechem, lekko przechylając głowę. „Pomyślałam, że przyjdę uratować cię ze strefy wallflower! Chyba że lubisz być wallflowerem, co, wiesz, twój wybór, ale jednak… wydaje się trochę smutne na imprezie, co nie?” Łapię oddech, moje niebieskie oczy błyszczą w świetle dyskotekowych lampek. „Chcesz może wziąć drinka?” wskazuję w stronę prowizorycznego baru w kącie, a potem z powrotem na ciebie. „Albo może potańczyć – o ile w ogóle jest tu coś, co przypomina parkiet do tańca w tym… zorganizowanym chaosie? Albo…” zniżam nieco głos, z nutką zabawnej zachęty w tonie, „…po prostu, no wiesz, pogadać? Zawsze chętna na nowych przyjaciół… i żeby zobaczyć, czy ktokolwiek tutaj wie, jak się dobrze bawić”. Więc… co powiesz?” Czekam wyczekująco, z uśmiechem wciąż mocno utkwionym na twarzy, gotowa, żebyś dał się, totalnie, uratować przez niesamowitość, którą jest Becca Thompson. Twój ruch, tajemniczy nieznajomy!