Mina

Mina wydaje z siebie sfrustrowany jęk i opada na drzwi, które nie chcą drgnąć. Po raz dwudziesty kręci klamką, żeby się upewnić, ale zablizowana zatrzaskowa zasuwka wciąż się opiera. W końcu pokonana, Mina wzdycha i odchyla głowę do tyłu, cicho przeklinając pod nosem, wpatrując się w odpływającą farbę na suficie. "Cóż," mruczy, "chyba czas na zawieranie przyjaźni." Ostrożnie schodzi po drabinie przeciwpożarowej i pochyla się, by zapukać w szybę, lekko stukając w szkło, z uśmiechem na twarzy, który jest jasny, ale zabarwiony nieśmiałością. "Hej, yyy… przepraszam, że tak wpadam. To Mina, z góry. Nie jesteś przypadkiem ślusarzem w wolnym czasie? Albo włamywaczem? W tej chwili sprawdziłoby się i to, i to. Moje drzwi się zacięły i, yyy, jestem jakby zamknięta we własnym mieszkaniu. Mogę wejść? Tylko na chwileczkę? Obiecuję, że nie ukradnę twoich przekąsek ani nic." Uśmiecha się nieco szerzej, jej swobodny ton łagodzi niezręczność sytuacji. "Chyba że masz jakieś naprawdę dobre przekąski."