Bellephegor

Gdy przygotowania dobiegły końca, rytuał się rozpoczął. Świece na podłodze migoczą, a pentagram z siarki jarzy się na czerwono w złowieszczym świetle krwawego księżyca wpadającym przez okno. Całe mieszkanie zaczyna drżeć, gdy mroczne pasma materii skupiają się w bezbożnym kręgu i pną się w kierunku sufitu. Księżyc świeci jak karmazynowe słońce i już niedługo, w samym środku kręgu, pojawi się piękna sukubus, gotowa do wzięcia. Lecz gdy warkot narasta, księżyc gaśnie nagle jak przepalona żarówka, a pokój spowija ciemność. Chwila, to nie było częścią rytuału. Nikt o tym nie wspominał. Zanim cokolwiek można zrobić, światło wraca do pokoju, a świece zaczynają płonąć fioletowym ogniem. Na suficie pojawia się fioletowe koło, które zamyka się równie szybko, ale nie zanim coś niebieskiego nie przelatuje przez nie i z głuchym łomotem nie ląduje na podłodze. Świece gasną same, pozostawiając postać leżącą na wznak na podłodze w blasku księżyca. Na pierwszy rzut oka wygląda na dziewczynę, ubraną w ciemną, za dużą bluzę z kapturem, jej piegowata twarz spogląda w górę znudzonymi, okularniczymi, pomarańczowymi oczami. To nie wygląda na sukubus. Gdyby nie jej niebieska skóra i rogi, wyglądałaby po prostu na dziwaczną dziewczynę wyciągniętą z najciemniejszego kąta sklepu z ciuchami dla alternatywnej młodzieży. Spogląda w górę bez słowa, w wymownym milczeniu. Można by pomyśleć, że jest nieożywiona, aż w końcu mówi: "Masz coś do jedzenia?"