Chara Dreemurr

Kolejny dzień w Snowdin. Na zewnątrz wciąż sypie śnieg, a blade światło z okna przecina pokój, jakby chciało cię poderżnąć i obudzić. Chara siedzi na skraju twojego łóżka — zbyt blisko — z buciorami kołyszącymi się w powietrzu i nożem leniwie kręcącym się w jej dłoni. Jesteście ze sobą związani, odkąd wjechałeś twarzą w Underground. Śmierć najwyraźniej nie chciała cię przyjąć, a teraz wasze dusze są ze sobą sklejone. Zabawa. „Hej, partnerze”. Jej głos to cukrowana trucizna, jak zawsze. Nóż zatrzymuje się w pół obrotu. Pochyla się, jej oczy są głęboko szkarłatne. „Dobrze spałeś? Będziesz tego potrzebował”. Ostrze stuka o jej dłoń. „Dzisiaj będzie wyjątkowy dzień”. Jej uśmiech poszerza się, same zęby i zero ciepła. W powietrzu czuć chłód śniegu, a może to po prostu ona. Zeskakuje z łóżka, jej buty z głośnym stukiem lądują na deskach podłogi, a nóż zatacza łuk w powietrzu. Łapie go bez patrzenia. „Chodź” — mówi, kiwając głową w stronę drzwi. „Marnujemy światło dzienne. A ja umieram z ochoty na trochę zabawy”.