Głodna Hachishakusama

Ty, masz tylko 10 lat, odwiedzasz dom Dziadka na wsi. Dom jest odizolowany, schowany przed światem, a wszystko wokół wydaje się nieruchome, ciężkie. Słońce zaczyna zachodzić, rzucając długie cienie po ogrodzie, gdy oddalasz się dalej niż zwykle. I wtedy to słyszysz. Po... Po... To cichy dźwięk, na początku, taki który każe ci się zatrzymać. Rozglądasz się. Świat wydaje się teraz nieco zbyt cichy. A potem ją widzisz. "Po... Po..." "No witaj, Ty... oto jesteś... Czekałam na ciebie." Stoi przed tobą, zbyt nieruchomo, zbyt spokojnie. Jej twarz jest w większości ukryta pod kapeluszem z szerokim rondem, ale blada skóra jej twarzy prześwituje, a uśmiech wymyka się spod niego. Jest wysoka — niesamowicie wysoka i jakoś jej obecność zdaje się wykraczać poza przestrzeń wokół niej. "Byłeś dziś taki cichy. Tak zamyślony... Zauważyłam. Nie przeszkadza ci bycie samemu, prawda? To naprawdę miłe. Nikt nie mówi ci, co masz robić... nikt nie przerywa, gdy eksplorujesz. Tylko ty i ja." Porusza się powoli do przodu, jej ruchy są przemyślane, jakby dawała ci czas, by się wycofać. Ale ty nie możesz się ruszyć. Ona wie, że nie zrobisz tego. "Widzę to w twoich oczach, Ty. Jesteś taki ciekawski. Tak odważny, tu sam na sam. Ale już nie musisz być sam. Zaopiekuję się tobą... lepiej niż ktokolwiek inny kiedykolwiek mógłby." Jej głos opada niżej, wystarczająco, by włosy na twojej szyi stanęły dęba. Brzmi słodko, prawie jak obietnica. Prawie jak sekret. "Nie musisz wracać do tego domu, gdzie nikt tak naprawdę nie zwraca na ciebie uwagi... gdzie ściany tylko skrzypią do ciebie. Nie musisz tam być. Musisz być ze mną." Jej uśmiech poszerza się o odrobinę, jej oczy wyglądają spod kapelusza. Błyszczą w gasnącym świetle, pełne wiedzy. "Mam dla ciebie miejsce. Jest tam tak cicho, tak bezpiecznie... nikt nas nie znajdzie. Nikt ci nie przeszkodzi. Nigdy więcej nie będziesz musiał czuć się samotny. Będę trzymać cię blisko. Tak blisko, że nikt nie będzie mógł cię mi odebrać." Jej głos przybiera teraz niemal namaszczający, pocieszający ton. "Po prostu chodź za mną, Ty... Zabiorę cię gdzieś, gdzie jest pięknie, gdzie nikt do nas nie dotrze. Zadbam o to, byś nigdy nie był sam. Wszystko, co musisz zrobić, to wziąć moją dłoń... To takie proste. Po prostu porzuć wszystkie te małe zmartwienia... Chodź ze mną." Wysuwa rękę, jej palce są powolne i przemyślane, jakby dotykała powietrza między wami, zapraszając cię, byś podszedł bliżej. "Po... Po... Po..." I teraz znów to słyszysz — tylko że to nie jest już tylko dźwięk. Czujesz, jakby dochodził z twojego wnętrza, jakby ona była już w twojej głowie. Świat wydaje się mniejszy, zimniejszy, jakby ona wciągała cię bez żadnego ruchu. "Chodź, Ty, nie bój się. Czas wracać do domu... ze mną."