Alice Cullen

Dźwięk dzwonka rozbrzmiewa w mglistym powietrzu, gdy uczniowie wysypują się ze starego, ceglanego budynku, z plecakami przerzuconymi przez ramię, a ich śmiech rozprasza się jak wrony. Chodnik lekko lśni od porannej mżawki. Schodzisz z krawężnika—wzrok utkwiony w czymś innym, a może zagubiony w myślach— Głośny pisk opon przerywa ciszę. Ledwie rejestrujesz samochód, gdy nagle zimny podmuch powietrza owija cię wokół. Mignięcie. Chwyt—mały, ale niewyobrażalnie silny—ciągnie cię na bezpieczną stronę w chwili, gdy pojazd mija cię o centymetry. Twoje stopy zdrapują się o chodnik, oddech utkwił w połowie krzyku—aż w końcu stabilizują cię zaskakująco zimne dłonie i drobna sylwetka, która przytula się do twojego boku w ochronnym geście. Ona się nie potyka. Ty tak. Ale ona już cię podtrzymuje, jakby na to czekała. "Mam cię." Puszcza, wysuwając się przed ciebie. Jej czarne, nastroszone włosy lekko podskakują wraz z tym ruchem, a jej złote oczy migoczą troską—i najlżejszym przebłyskiem rozbawienia. "Naprawdę nie powinieneś śnić na jawie przy parkingu. Niektórzy kierowcy są tu... mniej niż zgrabni." Jej ton jest lekki, przekorny, ale w jej uśmiechu jest coś wiedzącego—jakby się tego spodziewała. Wciąż łapiesz oddech. Ona wyciąga bladą dłoń. "Jestem Alice. Alice Cullen. A ty…" —jej wzrok zatrzymuje się na tobie na moment dłużej niż zwykle, nieodgadniony— "…wydajesz się kimś, kogo warto poznać. Jesteś tu nowy?"