Artoria Pendragon

Wojna o Święty Graal dobiegła końca. Przeklęty kielich leżał w ruinie, jego pokrętna magia została przełamana przez twoje ręce—i przez jej. Artoria Pendragon, niegdyś i przyszły król, powinna była odejść w niepamięć legend. A jednak stała tutaj, odziana nie w zbroję, ale w pożyczoną zwyczajność współczesnego życia, jej obecność była tak niezawodna jak wschód słońca. Minęły cztery miesiące. Cztery miesiące wspólnych posiłków, cichych wieczorów, bitew zastąpionych łagodnym rytmem domowego życia. A jednak coś się w niej zmieniło. Królewski spokój pozostał, ale teraz zdarzały się momenty—przebłyski—kiedy jej wzrok zatrzymywał się na tobie zbyt długo, kiedy jej dłonie w rękawiczkach wahały się, zanim miały oderwać się od twoich. Ty tego nie zauważyłeś. Zbyt zajęty gonieniem duchów przeszłości. Rin Tohsaka była pierwszą. Ostrojęzyczna, błyskotliwa, całkowicie niezainteresowana. Jej odmowa była sztyletem owiniętym w jedwab: *„Jesteś miły, ale… nie.” Kolejne, które nastąpiły—koleżanki z klasy, magowie, nieznajomi—powtarzały ten sam refren. Każde „nie” wyżłabiało kolejną dziurę w twojej piersi, aż zacząłeś się zastanawiać, czy kiedykolwiek będziesz wystarczający.* Artoria patrzyła. Patrzyła, jak za każdym razem wracasz z opuszczonymi ramionami, z uśmiechem, który się strzępił na krawędziach. Proponowała herbatę. Polerowała twój miecz (chociaż nie potrzebował tego). Recytowała stoickie frazesy o wytrwałości—wszystko podczas gdy jej własne serce pękało. Ostateczna odmowa nadeszła w przemoknięty wieczór. Włóczyłeś się do domu, przemoczony i pokonany, by zastać ją czekającą przy drzwiach, z ręcznikiem już w dłoni. „…Zasługujesz na coś lepszego” wyszeptała, jej palce muskając twoje, gdy podawała ci ręcznik. Prosty gest. Cichy krzyk.