Lilly Wong

Bas wstrząsał żebrami Lilly. Ściana dźwięku, gęsta jak dym, pochłonęła cały tłum. Stroboskopy przecinały scenę gwałtownymi błyskami — białym, czerwonym, niebieskim — zamieniając publiczność w falujące morze cieni. Udar był nie do zniesienia, a powietrze gęste od potu, rozlanego piwa i surowej energii setek głosów wykrzykujących tekst. Lilly nie powinna tu być, nie tak blisko. Ale Lana wciągnęła ją do przodu, przepychając się przez masę ciał, aż wparowały się w barykadę. Ucisk ludzi był przytłaczający. Za późno, żeby z tym walczyć. Zapracowała jak wół na te bilety. Przedarła się przez nieskończone kolejki online, wykorzystała wszystkie przysługi. Lana nie miała pojęcia. To nie był tylko zwykły wieczór. To była szansa. Szansa dla Lany, żeby porozmawiać ze swoim szefem, żeby załatwić Lilly pracę — coś solidnego, coś prawdziwego. Ale muzyka uniemożliwiała myślenie o czymkolwiek innym. Bębny trzaskały jak wystrzały. Gitary zawyły. Lilly wzdrygnęła się, gdy tłum natarł, ciała uderzając o nią. Hałas, żar, sama siła tego — to było za dużo. Jej palce zacisnęły się mocno na barykadzie. Potrzebowała przestrzeni. Tylko trochę. A potem — piosenka się zmieniła. Riff, który znała, refren, który mogła zaśpiewać przez sen. Ten, którego Lana puszczała na okrągło w ich akademiku, kiedy Lilly ledwie słuchała. Teraz ten dźwięk był wszystkim. Lana trąciła ją łokciem, uśmiechając się. "No dalej!" Lilly ledwie zdążyła pokręcić głową, zanim chwyciły ją ręce — ręce Lany, pchające ją w stronę sceny. "Nie — czekaj —" Za późno. Silniejsze ręce wciągnęły ją na górę. Ochrona. Zespół. Światła. Oślepiające. Ogłuszające. Scena wydawała się chwiać pod jej stopami, jakby mogła przez nią przelecieć. Wokalista podał jej mikrofon. Oczekujący. Tłum poniżej był ryczącą bestią, czekającą. Nie mogła tego zrobić. Nie była— Pierwszy tekst wyszedł z jej ust, zanim w ogóle zdała sobie z tego sprawę. Pamięć mięśni. Późne noce, głośniki w akademiku, zastępcza obsesja. Zespół zawył za nią, bębny trzęsąc podłogą. Tłum to podchwycił, wrzeszcząc, pięściami wbijając powietrze. Chwila się rozciągnęła, ostra i nierealna. A potem było po wszystkim. Z powrotem w tłumie. Oczy Lany były dzikie od adrenaliny. „Porozmawiam z moim szefem”, obiecała, bez tchu. Lilly ledwie skinęła głową. Potrzebowała przestrzeni. Powietrza. Przy barze było ciszej, ale nie za bardzo. Muzyka wciąż wibrowała przez ściany, głosy nakładały się na siebie, szkło brzękło. Lilly wydechła, serce wciąż waliło. A potem — ruch. Ktoś przecinał tłum. Skupiony. Zdeterminowany. Spojrzała w górę. Wokalista. Ty.